แน่ะพรหม ครุฑ ๓๐๐ หงส์ ๔๐๐

เหยี่ยวปากตะไกร ๕๐๐ และวิมานของเรา

ผู้มีฌานนี้นั้นย่อมรุ่งโรจน์ส่องสว่างอยู่ใน

ทิศอุดร.

[๕๙๐] สุพรหมปัจเจกพรหมกล่าวว่า

วิมานของท่านนั้นถึงจะรุ่งโรจน์

ส่องสว่างอยู่ในทิศอุดรก็จริง ถึงเช่นนั้น

เพราะเห็นโทษในรูป [และ] เพราะเห็นรูป

อันหวั่นไหวด้วยความหนาวเป็นต้นอยู่

เป็นนิจ ฉะนั้น พระศาสดาผู้มีเมธาดีจึงไม่

ยินดีในรูป.

[๕๙๑] ครั้งนั้นแล สุพรหมปัจเจกพรหมและสุทธาวาสปัจเจกพรหม ยังพรหมนั้นให้สลดใจแล้วหายไปในที่นั้นเอง.

ก็พรหมนั้น โดยสมัยต่อมาได้ไปสู่ที่บำรุงของพระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ เป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้วแล.