จุลวรรค ภาค ๒
บาลีโรมัน (มหาสังคีติ) · เล่ม ๗ · หน้า ๒๒๔
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

Tena kho pana samayena aññatarassa pūgassa saṅghabhattaṁ hoti. Āyasmā sāriputto saṅghatthero hoti. Bhikkhū— “bhagavatā anuññātaṁ therena bhikkhunā bhattagge anumoditun”ti— āyasmantaṁ sāriputtaṁ ekakaṁ ohāya pakkamiṁsu. Atha kho āyasmā sāriputto te manusse paṭisammoditvā pacchā ekako agamāsi. Addasā kho bhagavā āyasmantaṁ sāriputtaṁ dūratova ekakaṁ āgacchantaṁ. Disvāna āyasmantaṁ sāriputtaṁ etadavoca— “kacci, sāriputta, bhattaṁ iddhaṁ ahosī”ti? “Iddhaṁ kho, bhante, bhattaṁ ahosi; api ca maṁ bhikkhū ekakaṁ ohāya pakkantā”ti. Atha kho bhagavā etasmiṁ nidāne etasmiṁ pakaraṇe dhammiṁ kathaṁ katvā bhikkhū āmantesi— “anujānāmi, bhikkhave, bhattagge catūhi pañcahi therānutherehi bhikkhūhi āgametun”ti. Tena kho pana samayena aññataro thero bhattagge vaccito āgamesi. So vaccaṁ sandhāretuṁ asakkonto mucchito papati. Bhagavato etamatthaṁ ārocesuṁ. “Anujānāmi, bhikkhave, sati karaṇīye ānantarikaṁ bhikkhuṁ āpucchitvā gantun”ti.

5. Bhattaggavattakathā