ขุททกนิกาย วิมาน-เปตวัตถุ-เถรคาถา-เถรีคาถา
ฉบับ มมร. · เล่ม ๕๓ · หน้า ๓๐๓ · ข้อ 397
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

เรายังเป็นพระเสขบุคคลอยู่ ๒๕ ปี โทสสัญญาไม่เกิดขึ้น

เลย เชิญดูความที่ธรรมเป็นธรรมดี เราได้อุปัฏฐากพระ-

ผู้มีภาคเจ้าด้วยเมตตากายกรรม เหมือนพระฉายาติดตาม

พระองค์อยู่ ๒๕ ปี เราอุปัฏฐากพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วย

เมตตาวจีกรรม เหมือนพระฉายาติดตามพระองค์อยู่ ๒๕

ปี เราอุปัฏฐากพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยเมคตามโนกรรม

เหมือนพระฉายาติดตามพระองค์อยู่ ๒๕ ปี เมื่อพระ-

พุทธองค์เสด็จดำเนินไป เราก็ได้เดินตามไปเบื้องพระ-

ปฤษฎางค์ของพระองค์ เมื่อพระองค์ทรงแสดงธรรมอยู่

ญาณเกิดขึ้นแก่เรา เป็นผู้มีกิจที่จะต้องทำ ยังเป็นพระ-

เสขะยังไม่บรรลุอรหัต พระศาสดาพระองค์ใดเป็นผู้ทรง

อนุเคราะห์เรา พระศาสดาพระองค์นั้น ได้เสด็จ

ปรินิพพานไปเสียก่อนแล้ว เมื่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

ผู้ถือความเป็นผู้ประเสริฐโดยอาการทั้งปวง เสด็จปรินิพ-

พานแล้ว ครั้งนั้น ได้เกิดมีความหวาดเสียวและได้เกิด

ขนพองสยองเกล้า.

พระสังคีติกาจารย์เมื่อจะสรรเสริญพระอานนทเถระ ได้รจนาคาถา ๓ คาถา ความว่า

พระอานนท์เถระเป็นพหูสูต ทรงธรรม เป็นผู้รักษา

คลังพระธรรมของพระพุทธเจ้า ผู้ทรงแสวงหาพระคุณอัน

ยิ่งใหญ่ เป็นดวงตาของโลกทั่วไป ปรินิพพานไปเสียแล้ว

พระอานนทเถระเป็นพหูสูต ทรงธรรม เป็นผู้รักษาคลัง

พระธรรมของพระพุทธเจ้า ผู้ทรงแสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่

เข้าสู่ระบบเพื่อรับ ๑๐ แต้มบุญจากการอ่านหน้านี้