๘. ธูมการิชาดก

ว่าด้วยความเศร้าโศกเพราะได้ใหม่ลืมเก่า

[๑๐๙๓] พระเจ้ายุธิฏฐิละผู้ทรงใคร่ในธรรม ได้

ตรัสถามวิธูรบัณฑิตแล้วว่า ดูก่อนพราหมณ์

ท่านรู้บ้างไหม ? ใครคนหนึ่งกำลังเศร้าโศกมาก.

[๑๐๙๔] พราหมณ์วาเสฏฐะผู้มีฟืนมาก อยู่ในป่า

กับฝูงแพะไม่เฉื่อยชา ได้ก่อไฟให้เกิดควันทั้ง

กลางคืนทั้งกลางวัน.

[๑๐๙๕] ชะมดทั้งหลายถูกยุงรบกวน ได้พากัน

เข้าไปอาศัยอยู่ในสำนักของพราหมณ์นั้นตลอด

ฤดูฝนเพราะกลิ่นควันนั้น.

[๑๐๙๖] พราหมณ์นั้นเอาใจใส่ชะมด ไม่เอาใจใส่

แพะทั้งหลายว่า จะมาเข้าคอกหรือจะไปป่า

แพะเหล่านั้นของเขาจึงหายไปแล้ว.

[๑๐๙๗] แต่ในสารทกาล ในป่าที่ยุงซาลงแล้ว

ชะมดทั้งหลายก็ไปสู่ยอดเขา และที่ที่เป็นต้น

น้ำลำธาร.