(มารดาบิดาของเขากล่าวว่า)

[๔๑๗] อย่าพูดอย่างนี้สิลูก

อิสิทาสีเป็นบัณฑิต ฉลาดรอบครอบ

ขยันไม่เกียจคร้าน ทำไมลูกจึงไม่ชอบใจล่ะ

(สามีของดิฉันพูดว่า)

[๔๑๘] อิสิทาสี ไม่ได้เบียดเบียนอะไรลูกดอก

แต่ลูกไม่อยากอยู่ร่วมกับอิสิทาสี

ลูกเกลียด ลูกพอแล้ว จักขอลาไป

[๔๑๙] แม่ผัวและพ่อผัว ฟังคำของสามีดิฉันนั้นแล้ว

ได้ถามดิฉันว่า เจ้าประพฤติผิดอะไร

เจ้าจึงถูกเขาทอดทิ้ง

จงพูดไปตามความเป็นจริงสิ

(ดิฉันตอบว่า)

[๔๒๐] ดิฉันไม่ได้ประพฤติผิดอะไร ไม่ได้เบียดเบียนเขา

ทั้งไม่ได้พูดคำหยาบคาย ดิฉันกล้าหรือ

ที่จะทำสิ่งที่สามีเกลียดดิฉันได้นะคุณแม่

[๔๒๑] มารดาบิดาของเขานั้น เสียใจ ถูกทุกข์ครอบงำ

หวังทะนุถนอมบุตร จึงนำดิฉันส่งกลับไปเรือนบิดา

ฉันเป็นผู้ชนะสิริที่สวยงามแล้วหนอ

[๔๒๒] ภายหลัง บิดาได้ยกดิฉันให้แก่กุลบุตร

ผู้ร่ำรวยน้อยกว่าสามีคนแรกครึ่งหนึ่ง

โดยสินสอดครึ่งหนึ่งจากสินสอดที่เศรษฐีให้เราครั้งแรก

[๔๒๓] ดิฉัน อยู่ในเรือนสามีคนที่ ๒ นั้นได้เดือนเดียว

ต่อมา เขาขับไล่ดิฉันซึ่งบำรุงบำเรออยู่ดุจทาสี