นางวิสาขาขอพร ๘ ประการ: ให้ตามความต้องการจริง
ใช้ในชีวิตประจำวัน

นางวิสาขาขอพร ๘ ประการ: ให้ตามความต้องการจริง

อฏฺฐาหํ ภนฺเต ภควนฺตํ วรานิ ยาจามิ

นางวิสาขาทูลขอถวายสิ่งจำเป็นแปดอย่างแก่สงฆ์ตลอดชีวิต ตั้งแต่ผ้าอาบน้ำฝน อาหารสำหรับภิกษุที่มาใหม่ ภิกษุที่จะเดินทาง ภิกษุไข้ และผู้พยาบาล ไปจนถึงยา ข้าวยาคู และผ้าอาบน้ำของภิกษุณี โดยอธิบายเหตุผลได้ทุกข้อ เป็นต้นแบบของการให้ที่มาจากการสังเกตความต้องการจริง

๘ ข้อ

ในจีวรขันธกะ มหาวรรค พระวินัยปิฎก เล่าว่านางวิสาขา มิคารมาตา นิมนต์พระพุทธเจ้าและภิกษุสงฆ์ไปฉันที่บ้าน เช้าวันนั้นฝนตกหนัก พระพุทธเจ้าตรัสให้ภิกษุอาบน้ำฝน นางวิสาขาส่งสาวใช้ไปแจ้งเวลาภัตตาหาร สาวใช้เห็นภิกษุเปลือยกายอาบน้ำฝน จึงเข้าใจผิดว่าในอารามไม่มีภิกษุ มีแต่นักบวชอาชีวก นางวิสาขาเข้าใจเหตุการณ์ได้ทันที และให้สาวใช้กลับไปแจ้งใหม่

หลังถวายภัตตาหาร นางทูลขอพรแปดประการ พระพุทธเจ้าตรัสว่าพระตถาคตพ้นจากการให้พรแล้ว นางทูลว่าขอพรที่สมควรและไม่มีโทษ คือขอถวายแก่สงฆ์ตลอดชีวิตซึ่ง ผ้าอาบน้ำฝน อาหารสำหรับภิกษุอาคันตุกะ อาหารสำหรับภิกษุผู้จะเดินทาง อาหารสำหรับภิกษุไข้ อาหารสำหรับภิกษุผู้พยาบาลไข้ ยาสำหรับภิกษุไข้ ข้าวยาคูประจำ และผ้าอาบน้ำสำหรับภิกษุณีสงฆ์ พระพุทธเจ้าตรัสถามว่านางเห็นประโยชน์อะไร นางอธิบายเหตุผลทีละข้อ และบอกอานิสงส์ที่จะเกิดในใจของตน พระองค์ทรงสาธุการ ทรงอนุญาตพรทั้งแปด และทรงอนุญาตสิ่งเหล่านี้แก่ภิกษุและภิกษุณีสืบมา

แม้สิ่งของบางอย่างเป็นเรื่องเฉพาะของนักบวช แต่วิธีคิดของนางวิสาขาใช้ได้กับการให้ทุกรูปแบบในปัจจุบัน

  1. ๑

    สังเกตปัญหาจริงก่อนให้ ยาวชีวํ วสฺสิกสาฏิกํ ทาตุํ

    นางวิสาขาเล่าว่าสาวใช้เห็นภิกษุเปลือยกายอาบน้ำฝน แล้วเข้าใจว่าเป็นนักบวชอาชีวก นางเห็นว่าความเปลือยกายไม่งาม จึงขอถวายผ้าอาบน้ำฝนแก่สงฆ์ตลอดชีวิต ของชิ้นแรกที่ขอถวายจึงมาจากเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นในวันนั้นเอง

    นำไปใช้ในชีวิตประจำวัน

    เมื่อเห็นความไม่สะดวกของคนรอบตัวซ้ำ ๆ เช่น เด็กในชุมชนไม่มีที่นั่งทำการบ้าน ให้ถือเป็นโจทย์ว่าเราช่วยอะไรได้

  2. ๒

    ช่วยคนที่มาใหม่ น วีถิกุสโล น โคจรกุสโล

    ภิกษุที่มาใหม่ยังไม่ชำนาญทาง ไม่รู้แหล่งบิณฑบาต จึงเที่ยวบิณฑบาตลำบาก ถ้าได้ฉันอาหารสำหรับผู้มาใหม่ก่อน เมื่อชำนาญทางแล้วก็จะบิณฑบาตได้ไม่ลำบาก

    นำไปใช้ในชีวิตประจำวัน

    เมื่อมีพนักงานใหม่ เพื่อนบ้านใหม่ หรือนักเรียนย้ายมาใหม่ ช่วยพาไปรู้จักสถานที่หรือชวนกินข้าวในวันแรก ๆ ความช่วยเหลือช่วงสั้น ๆ นี้มีค่ามาก

  3. ๓

    ช่วยคนที่กำลังจะเดินทาง คมิกภตฺตํ

    ภิกษุที่เตรียมจะเดินทาง ถ้ามัวหาอาหารให้ตัวเอง อาจพลาดขบวนเกวียน หรือไปถึงที่หมายตอนค่ำ เดินทางลำบาก อาหารสำหรับผู้จะเดินทางช่วยให้ท่านไปทันและเดินทางได้ไม่ลำบาก

    นำไปใช้ในชีวิตประจำวัน

    เมื่อคนในบ้านหรือเพื่อนต้องออกเดินทางไกลแต่เช้า ช่วยเตรียมอาหารหรือจัดการธุระเล็ก ๆ ให้ เขาจะได้ออกเดินทางโดยไม่เร่งรีบ

  4. ๔

    อาหารและยาที่เหมาะกับผู้ป่วย สปฺปายานิ โภชนานิ อลภนฺตสฺส

    ภิกษุไข้ที่ไม่ได้อาหารหรือยาที่เหมาะกับโรค อาการอาจกำเริบหรือถึงแก่ชีวิต ถ้าได้อาหารและยาสำหรับผู้ป่วย อาการก็จะไม่กำเริบ นางจึงขอถวายทั้งอาหารและยาสำหรับภิกษุไข้

    นำไปใช้ในชีวิตประจำวัน

    ก่อนไปเยี่ยมคนป่วย ลองถามคนดูแลว่าผู้ป่วยกินอะไรได้หรือต้องการอะไรจริง แทนการซื้อของเยี่ยมที่เขากินไม่ได้

  5. ๕

    ดูแลคนที่ดูแลผู้ป่วย คิลานุปฏฺฐากภตฺตํ

    ภิกษุผู้พยาบาลไข้ ถ้ามัวหาอาหารให้ตัวเอง จะนำอาหารไปให้ผู้ป่วยสาย และตัวเองก็อาจอดอาหาร ถ้าได้อาหารสำหรับผู้พยาบาล ก็จะนำอาหารไปให้ผู้ป่วยทันเวลาและไม่ต้องอดเอง นางวิสาขามองเห็นคนที่มักถูกลืม คือผู้ดูแล

    นำไปใช้ในชีวิตประจำวัน

    ถ้ามีเพื่อนกำลังเฝ้าพ่อแม่ที่ป่วยในโรงพยาบาล ลองส่งอาหารหรืออาสาเฝ้าแทนสักครึ่งวันให้เขาได้พัก อาจช่วยได้มากกว่าการไปเยี่ยมผู้ป่วยอย่างเดียว

  6. ๖

    ให้สิ่งที่มีประโยชน์อย่างต่อเนื่อง ธุวยาคุํ

    นางทูลว่า พระพุทธเจ้าทรงเห็นอานิสงส์สิบประการของข้าวยาคู จึงทรงอนุญาตไว้ที่เมืองอันธกวินทะ นางเห็นอานิสงส์นั้นจึงขอถวายข้าวยาคูประจำ และทุกข้อที่นางขอเป็นการให้ตลอดชีวิต ไม่ใช่ครั้งเดียวจบ

    นำไปใช้ในชีวิตประจำวัน

    ถ้าจะสนับสนุนองค์กรใด ลองให้อย่างสม่ำเสมอแม้จำนวนไม่มาก เพราะผู้รับวางแผนได้ง่ายกว่าเงินก้อนที่มาครั้งเดียวแล้วหายไป

  7. ๗

    ปกป้องศักดิ์ศรีของผู้ถูกเยาะเย้ย ภิกฺขุนีสงฺฆสฺส ยาวชีวํ อุทกสาฏิกํ ทาตุํ

    ภิกษุณีอาบน้ำโดยไม่มีผ้าในท่าน้ำเดียวกับหญิงกลุ่มหนึ่งที่แม่น้ำอจิรวดี และถูกหญิงเหล่านั้นเย้ยหยันว่ายังสาวจะถือพรหมจรรย์ไปทำไม รอแก่แล้วค่อยถือก็ได้ ภิกษุณีรู้สึกอับอาย นางวิสาขาจึงขอถวายผ้าอาบน้ำแก่ภิกษุณีสงฆ์ตลอดชีวิต

    นำไปใช้ในชีวิตประจำวัน

    สังเกตว่าใครในกลุ่มของเรากำลังถูกล้อหรือถูกทำให้อับอายเพราะขาดสิ่งของหรือความเป็นส่วนตัว แล้วช่วยแก้ที่ต้นเหตุอย่างเงียบ ๆ

  8. ๘

    ความอิ่มใจของผู้ให้ ตทนุสฺสรนฺติยา ปามุชฺชํ ชายิสฺสติ

    เมื่อพระพุทธเจ้าตรัสถามถึงอานิสงส์ นางตอบว่า เมื่อภิกษุที่มาเฝ้าหลังออกพรรษาทูลถามถึงภิกษุที่มรณภาพ และทรงพยากรณ์ว่าบรรลุธรรมขั้นใด นางจะถามว่าท่านรูปนั้นเคยมาเมืองสาวัตถีหรือไม่ ถ้าเคย ท่านคงได้ใช้สิ่งที่นางถวาย เมื่อระลึกถึงอย่างนั้น ความปราโมทย์ ปีติ ความสงบกาย ความสุข และสมาธิจะเกิดตามลำดับ เป็นการอบรมอินทรีย์ พละ และโพชฌงค์ พระพุทธเจ้าตรัสสาธุการ และทรงอนุญาตพรทั้งแปด

    นำไปใช้ในชีวิตประจำวัน

    หลังทำความดี ลองนั่งระลึกถึงสิ่งนั้นอย่างเงียบ ๆ สักครู่โดยไม่ต้องบอกใคร ให้ความอิ่มใจนั้นช่วยให้ใจสงบลง

ลองใช้ในชีวิตประจำวัน

หลายครั้งเราให้สิ่งที่เราอยากให้ หรือสิ่งที่คนอื่นนิยมให้กัน แต่ไม่ใช่สิ่งที่ผู้รับขาดจริง นางวิสาขาเริ่มจากการสังเกตปัญหาที่เกิดขึ้นจริง แล้วคิดต่อว่าใครลำบากในจังหวะไหนของชีวิต เช่น ตอนมาถึงที่ใหม่ ตอนจะออกเดินทาง ตอนป่วย และตอนต้องดูแลคนป่วย

ก่อนบริจาคให้โรงเรียน มูลนิธิ หรือวัด ลองถามก่อนว่าขาดอะไร และให้อย่างต่อเนื่องถ้าทำได้ การให้ที่ตรงความต้องการช่วยได้มากกว่าของจำนวนมากที่ไม่มีใครใช้

ข้อสุดท้ายของนางยังชี้ว่า การให้ไม่ได้จบที่ผู้รับ เมื่อผู้ให้ระลึกถึงการให้ที่ดี ใจย่อมเบิกบานและสงบ ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อการภาวนาด้วย

ที่มาในพระไตรปิฎก

คลิกเพื่อไปอ่านเนื้อหาจริงในหน้าที่อ้างถึง

หลักธรรมอื่นที่น่าสนใจ

วิมานวัตถุ: ให้ด้วยมือตน ให้แก่ส่วนรวม และให้เมื่อเห็นคนลำบาก

ปสนฺนา สเกหิ ปาณิหิ

ท่อนอ้อยหนึ่งท่อน ผลไม้สี่ผล ขนมกุมมาสของคนเฝ้าไร่ อาหารสำหรับภิกษุที่เหนื่อยล้า — เรื่องในวิมานวัตถุสองวรรคที…

ชตุกัณณีมาณวกปัญหานิทเทส: เผาสิ่งที่ผ่านมา ไม่ก่อสิ่งที่ยังไม่มา

ชตุกณฺณีมาณวกปญฺหานิทฺเทโส

ชตุกัณณีขอให้ตรัสบอกทางแห่งความสงบ คำตอบสั้นมาก คือกำจัดความกำหนัดในกาม เผาสิ่งที่มีมาก่อนให้เหือดแห้ง อย่าให้…

เข้าสู่ระบบเพื่อรับ ๔๐ แต้มบุญจากการอ่านหน้านี้