ปญฺจมํ คนฺธมาลิยตฺเถราปทานํ (๙๕)
[๙๗] สิทฺธตฺถสฺส ภควโต คนฺธถูปํ อกาสหํ
สุมเนหิ ปฏิจฺฉนฺนํ พุทฺธานุจฺฉวิกํ อหํ ฯ
กญฺจนคฺฆิยสงฺกาสํ พุทฺธํ โลกคฺคนายกํ
อินฺทีวรํว ชลิตํ อาทิตฺตํว หุตาสนํ
พฺยคฺฆุสภํว ปวรํ อภิชาตํว เกสรึ
นิสินฺนํ สมณานคฺคํ ภิกฺขุสงฺฆปุรกฺขตํ ฯ
วนฺทิตฺวา สตฺถุโน ปาเท ปกฺกามึ อุตฺตรามุโข
จตุนวุเต อิโต กปฺเป คนฺธมาลํ ยโต อทํ ฯ
พุทฺเธ กตสฺส การสฺส ผเลนาหํ วิเสสโต
ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ
จตฺตาฬีสมฺหิ เอกูเน กปฺเป อาสึสุ โสฬส
เทวคนฺธสนามา เต ราชาโน จกฺกวตฺติโน ฯ
ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม
ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ
อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา คนฺธมาลิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ