ควรได้แต่ที่ไหน ข้าแต่พระองค์ผู้กัณหโคตร

พระองค์ทรงกรรแสงถึงราชโอรสที่ทิวงคตแล้ว

ไม่สามารถจะนำคืนมาด้วยมนต์ รากยา โอสถ

หรือทรัพย์ได้ แม้กษัตริย์ทั้งหลายมีแว่นแคว้น

มาก มีทรัพย์มาก มีโภคะมาก มีทรัพย์และข้าว

เปลือกมาก จะไม่ทรงชราและไม่สวรรคต ไม่มี

เลย แม้กษัตริย์ พราหมณ์ แพศย์ ศูทร คน

จัณฑาล คนเทหยากเยื่อ จะไม่แก่และไม่ตาย

เพราะชาติของตน ก็ไม่มีเลย ชนเหล่าใด ร่าย

มนต์อันประกอบด้วยองค์ ๖ อันพราหมณ์คิดแล้ว

ชนเหล่านั้นจะไม่แก่และไม่ตายเพราะวิชาของ

ตน ก็ไม่มีเลย แม้พวกฤาษีเหล่าใดเป็นผู้สงบ

มีตนอันสำรวมแล้ว มีตบะ แม้พวกฤาษีผู้มีตบะ

เหล่านั้น ย่อมละร่างกายไปตามกาล พระอรหันต์

ทั้งหลายมีตนอันอบรมแล้ว ทำกิจเสร็จแล้ว ไม่มี

อาสวะ สิ้นบุญและบาป ย่อมทอดทิ้งร่างกายนี้ไว้.

พระเจ้าวาสุเทพตรัสว่า

เธอดับความกระวนกระวายทั้งปวงของเรา

ผู้เร่าร้อนอยู่ให้หายเหมือนบุคคลเอาน้ำดับไฟ

ที่ราดด้วยน้ำมันฉะนั้น เธอบรรเทาความโศกถึง

บุตรของเราผู้ถูกความโศกครอบงำ ได้ถอนขึ้น