๖. ปัญญาในการพิจารณาเห็นความแปรปรวนแห่งธรรม

ส่วนปัจจุบัน เป็นอุทยัพพยญาณ,

๗. ปัญญาในการพิจารณาอารมณ์แล้วพิจารณาเห็นความ

แตกไป เป็นวิปัสสนาญาณ,

๘. ปัญญาในการปรากฏโดยความเป็นภัย เป็นอาทีนว-

ญาณ,

๙. ปัญญาในความปรารถนาจะพ้นไปทั้งพิจารณา และ

วางเฉยอยู่ เป็นสังขารุเปกขาญาณ,

๑๐. ปัญญาในการออกและหลีกไปจากสังขารนิมิตภาย

นอก เป็นโคตรภูญาณ,

๑๑. ปัญญาในการออกและหลีกไปจากกิเลส ขันธ์ และ

สังขารนิมิตภายนอกทั้งสอง เป็นมรรคญาณ,

๑๒. ปัญญาในการระงับปโยคะ เป็นผลญาณ,

๑๓. ปัญญาในการพิจารณาเห็นอุปกิเลสนั้น ๆ อันอริย-

มรรคนั้น ๆ ตัดเสียแล้ว เป็นวิมุตติญาณ,

๑๔. ปัญญาในการพิจารณาเห็นธรรมที่เข้ามาประชุมใน

ขณะนั้น เป็นปัจจเวกขณญาณ,

๑๕. ปัญญาในการกำหนดธรรมภายใน เป็นวัตถุนานัตต-

ญาณ,