บทพิจารณาสังขาร
สพฺเพ สงฺขารา อนิจฺจาสามคาถาในธรรมบทที่ว่า สังขารทั้งปวงไม่เที่ยง เป็นทุกข์ และธรรมทั้งปวงเป็นอนัตตา
เมตฺตาผรณ
บทแผ่ความปรารถนาดีให้ตนเองและสรรพสัตว์ นิยมสวดปิดท้ายการสวดมนต์หรือหลังนั่งสมาธิ
สวดปิดท้ายการสวดมนต์ หลังนั่งสมาธิ หรือเวลาใดก็ได้ที่ใจขุ่นมัวกับใครสักคน
เริ่มจากแผ่ให้ตนเองก่อน เพราะใจที่ยังทุกข์อยู่แผ่ให้คนอื่นได้ยาก แล้วค่อยขยายออกไปหาคนที่รัก คนทั่วไป และคนที่เรายังขุ่นใจด้วย
การแผ่เมตตาไม่ใช่การส่งพลังไปหาใคร แต่เป็นการฝึกใจของผู้สวดเองให้คุ้นกับความปรารถนาดี เมื่อทำบ่อยเข้า ความโกรธและความคิดเบียดเบียนจะเกิดยากขึ้น
แนวคิดนี้มาจากกรณียเมตตสูตร ซึ่งสอนให้แผ่เมตตาต่อสัตว์ทั้งปวงอย่างไม่มีประมาณ เหมือนแม่รักลูกคนเดียวของตน
คลิกเพื่อไปอ่านเนื้อหาจริงในหน้าที่อ้างถึง
สามคาถาในธรรมบทที่ว่า สังขารทั้งปวงไม่เที่ยง เป็นทุกข์ และธรรมทั้งปวงเป็นอนัตตา
คำกล่าวถวายผ้าบังสุกุลพร้อมของบริวารแก่หมู่สงฆ์ ในงานทอดผ้าป่าซึ่งจัดได้ตลอดปี
บทให้พรสั้น ๆ ที่ใช้ปิดท้ายการสวดมนต์และงานบุญเกือบทุกงาน ขอให้มงคลและความสวัสดีมีแก่ผู้ฟัง
คำกล่าวขอให้พระสงฆ์แสดงธรรม อ้างถึงเรื่องพรหมสหัมบดีทูลอาราธนาพระพุทธเจ้าให้ทรงแสดงธรรม