มารดาพิษตกจากร่างกายที่เหลือของเด็กแล้วไหลไป. สมดังที่พระผู้มีพระ-

ภาคเจ้าตรัสไว้ว่า :-

บางครั้งเราเห็นแขกมาเรือนก็ไม่ยินดีจะให้.

อนึ่ง สมณพราหมณ์ผู้เป็นพหูสูตร ก็ไม่รู้ความ

ที่เราไม่รัก เราไม่ปรารถนาจะให้ ด้วยความ

สัตย์นี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่เจ้า พิษจงระงับ

ขอยัญญทัตตกุมารจงเป็นอยู่เถิด.

ดูก่อนพ่อยัญญทัตตะ อสรพิษมีพิษร้าย

ออกจากปล่องได้เห็นเจ้า วันนี้ความพิเศษไร ๆ

ไม่มีแก่เรา เพราะความไม่รักในอสรพิษนั้น

และในบิดาของเจ้าด้วยความสัตย์นี้ ขอความ

สวัสดีจงมีแก่เจ้า พิษจงระงับ ยัญญทัตต

กุมารจงเป็นอยู่เถิด.

ในบทเหล่านั้น บทว่า วาสกาเล คือในเวลามาเรือนเพื่อต้องการ

อยู่. บทว่า น จาปิ เม อปฺปิยตํ อเวทุํ คือ สมณพราหมณ์ทั้งหลายแม้

เป็นพหูสูตก็ไม่รู้ความที่เราไม่รักนี้ว่า ที่ปายนดาบสนี้ไม่ยินดีการให้. ไม่

ยินดีเราดังนี้. ท่านแสดงว่า เพราะเราแลดูสมณพราหมณ์เหล่านั้นด้วยตา

อันน่ารักเท่านั้น. บทว่า เอเตน สจฺเจน ความว่า หากเราแม้ให้ก็ไม่เชื่อผล