กรณียเมตตสูตร

ความเป็นมา

พระสูตรนี้อยู่ในขุททกปาฐะและสุตตนิบาต เล่ม ๒๕ ตามเรื่องเล่า ภิกษุกลุ่มหนึ่งไปจำพรรษาในป่าแล้วถูกรุกขเทวดารบกวนจนอยู่ไม่ได้ พระพุทธเจ้าจึงประทานบทนี้ให้ใช้แทนอาวุธ คือแผ่เมตตาแทนการขับไล่

ครึ่งแรกของสูตรพูดถึงคนที่ควรจะเป็น คือ ตรง ว่าง่าย อ่อนโยน ไม่เย่อหยิ่ง เลี้ยงง่าย มีกิจน้อย ครึ่งหลังจึงเป็นการแผ่เมตตาที่ขยายออกไปครอบคลุมสัตว์ทุกประเภท ทั้งตัวใหญ่ตัวเล็ก ที่เห็นและที่ไม่เห็น ที่อยู่ไกลและอยู่ใกล้

ประโยคที่คนจำได้มากที่สุดคือ แม่รักลูกคนเดียวของตนได้ถึงขั้นยอมสละชีวิต ขอให้แผ่ใจแบบนั้นไปยังสรรพสัตว์ ข้อความนี้ไม่ได้บอกให้เรารู้สึกเท่ากับแม่ แต่บอกทิศทางที่ควรฝึกใจไป

คำบาลีในหน้านี้คัดจากพระไตรปิฎกบาลีในฐานข้อมูลของเว็บนี้ เล่ม ๒๕ ครบทั้งสูตร