ปรมัฏฐกสูตรที่ ๕

ว่าด้วยเรื่องทิฏฐิของคน

[๔๑๒] บุคคลในโลกยึดถือในทิฏฐิ

ทั้งหลายว่า สิ่งนี้เป็นอย่างยิ่ง ย่อมกระทำ

ศาสดาเป็นต้นของตนให้เป็นผู้ประเสริฐ

กล่าวผู้อื่นนอกจากศาสดาเป็นต้นของตนนั้น

ว่า เลวทั้งหมด เพราะเหตุนั้น บุคลนั้น

จึงไม่ล่วงพ้นความวิวาทไปได้.

บุคคลนั้นเห็นอานิสงส์อันใดในตน

กล่าวคือ ทิฏฐิ ที่เกิดขึ้นในสิ่งเหล่านี้ คือ

ในรูปที่ได้เห็น เสียงที่ได้ฟัง ศีล พรต

หรืออารมณ์ที่ได้ทราบ บุคคลนั้น ยืดมั่น

อานิสงส์ในทิฏฐิของตนนั้นแลว่าประเสริฐ

ที่สุด เห็นศาสดาอื่นทั้งหมดโดยความเป็น

คนเลว.

อนึ่ง บุคคลผู้อาศัยศาสดาของตน

แล้ว เห็นศาสดาอื่นเป็นคนเลว เพราะความ

เห็นอันใด ท่านผู้ฉลาดทั้งหลายกล่าวความ

เห็นนั้นว่า เป็นกิเลสเครื่องร้อยรัด เพราะ

ฉะนั้นแหละ ภิกษุไม่พึงยึดมั่นรูปที่ได้เห็น