มหาวิภังค์ ภาค ๒
ฉบับ มจร. · เล่ม ๒ · หน้า ๒๘๖ · ข้อ 102
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

กรรมที่ทำถูกต้อง ภิกษุไม่แน่ใจ ต้องอาบัติปาจิตตีย์ เพราะนำเอาเรื่องอื่นมา กล่าวกลบเกลื่อน เพราะทำสงฆ์ให้ลำบาก

กรรมที่ทำถูกต้อง ภิกษุสำคัญว่าเป็นกรรมที่ทำไม่ถูกต้อง ต้องอาบัติปาจิตตีย์ เพราะนำเอาเรื่องอื่นมากล่าวกลบเกลื่อน เพราะทำสงฆ์ให้ลำบาก

ติกทุกกฏ

กรรมที่ทำไม่ถูกต้อง ภิกษุสำคัญว่าเป็นกรรมที่ทำถูกต้อง ต้องอาบัติทุกกฏ

กรรมที่ทำไม่ถูกต้อง ภิกษุไม่แน่ใจ ต้องอาบัติทุกกฏ

กรรมที่ทำไม่ถูกต้อง ภิกษุสำคัญว่าเป็นกรรมที่ทำไม่ถูกต้อง ต้องอาบัติทุกกฏ

อนาปัตติวาร

ภิกษุต่อไปนี้ไม่ต้องอาบัติ คือ

{๓๖๗}[๑๐๒] ๑. ภิกษุไม่เข้าใจจึงถาม

๒. ภิกษุเป็นไข้ให้การไม่ได้

๓. ภิกษุไม่ยอมกล่าวเพราะคิดว่า สงฆ์จะมีความบาดหมางกัน

ทะเลาะกัน ขัดแย้งกัน หรือวิวาทกัน

๔. ภิกษุไม่ยอมกล่าวเพราะคิดว่า สงฆ์จักแตกแยก หรือสงฆ์จะ

ร้าวฉาน

๕. ภิกษุไม่ยอมกล่าวเพราะคิดว่า สงฆ์จักทำกรรมที่ไม่ถูกต้อง จะ

แยกพวกกันทำ หรือจะลงโทษภิกษุผู้ไม่ควรลงโทษ

๖. ภิกษุวิกลจริต

๗. ภิกษุต้นบัญญัติ

หัวข้อ (สรุปโดย AI) ภูตคามวรรค สิกขาบทที่ ๒ (อัญญวาทกสิกขาบท)
เข้าสู่ระบบเพื่อบันทึกความคืบหน้า