มหาวิภังค์ ภาค ๒
ฉบับ มจร. · เล่ม ๒ · หน้า ๕๗๐ · ข้อ 472 473
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

บทภาชนีย์

ติกปาจิตตีย์

{๗๑๓} [๔๗๒] อุปสัมบัน ภิกษุสำคัญว่าเป็นอุปสัมบัน ยืนแอบฟัง ต้องอาบัติ ปาจิตตีย์

อุปสัมบัน ภิกษุไม่แน่ใจ ยืนแอบฟัง ต้องอาบัติปาจิตตีย์

อุปสัมบัน ภิกษุสำคัญว่าเป็นอนุปสัมบัน ยืนแอบฟัง ต้องอาบัติปาจิตตีย์

ทุกกฏ

ภิกษุยืนแอบฟังอนุปสัมบัน ต้องอาบัติทุกกฏ

อนุปสัมบัน ภิกษุสำคัญว่าเป็นอุปสัมบัน ต้องอาบัติทุกกฏ

อนุปสัมบัน ภิกษุไม่แน่ใจ ต้องอาบัติทุกกฏ

อนุปสัมบัน ภิกษุสำคัญว่าเป็นอนุปสัมบัน ต้องอาบัติทุกกฏ

อนาปัตติวาร

ภิกษุต่อไปนี้ไม่ต้องอาบัติ คือ

{๗๑๔}[๔๗๓] ๑. ภิกษุเดินไปด้วยหมายใจว่า “จักฟังคำของภิกษุเหล่านี้แล้ว จัก

งด จักเว้น จักระงับ จักปลดเปลื้องตัว”

๒. ภิกษุวิกลจริต

๓. ภิกษุต้นบัญญัติ

หัวข้อ (สรุปโดย AI) สหธรรมิกวรรค สิกขาบทที่ ๘ (อุปัสสุติสิกขาบท)
เข้าสู่ระบบเพื่อบันทึกความคืบหน้า