ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑
บาลีโรมัน (มหาสังคีติ) · เล่ม ๒๗ · หน้า ๔๐๗
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

Pacanto apacantassa, amamassa sakiñcano; Anādānassa sādāno, dātumarahāmi bhojanaṁ”. “Bhikkhuñca dāni pucchāmi, tuṇhīmāsīna subbataṁ; Isi te bhattaṁ pādāsi, suciṁ maṁsūpasecanaṁ. Taṁ tvaṁ bhattaṁ paṭiggayha, tuṇhī bhuñjasi ekako; Nāññaṁ kañci nimantesi, koyaṁ dhammo namatthu te”. “Na pacāmi na pācemi, na chindāmi na chedaye; Taṁ maṁ akiñcanaṁ ñatvā, sabbapāpehi ārataṁ. Vāmena bhikkhamādāya, dakkhiṇena kamaṇḍaluṁ; Isi me bhattaṁ pādāsi, suciṁ maṁsūpasecanaṁ. Ete hi dātumarahanti, samamā sapariggahā; Paccanīkamahaṁ maññe, yo dātāraṁ nimantaye”. “Atthāya vata me ajja, idhāgacchi rathesabho; Sohaṁ ajja pajānāmi, yattha dinnaṁ mahapphalaṁ. Raṭṭhesu giddhā rājāno, Kiccākiccesu brāhmaṇā; Isī mūlaphale giddhā, Vippamuttā ca bhikkhavo”ti. Bhikkhāparamparajātakaṁ terasamaṁ. Pakiṇṇakanipātaṁ niṭṭhitaṁ. Tassuddānaṁ

เข้าสู่ระบบเพื่อรับ ๑๐ แต้มบุญจากการอ่านหน้านี้